De geschiedenis van Diki Records (Moeskroen): 'made in Belgium'

Share

Red Bull Belgium: The Vinyl Frontier graaft diep in de rijke geschiedenis van de Belgische platenwinkels. Aan de hand van interviews met protagonisten, foto’s van lang vergeten panden en grappige anekdotes trachten we zoveel jaar na datum een beeld te scheppen van een aantal iconische shops. Het verhaal van Diki Records in Moeskroen is er één ‘made in Belgium’.

Eind jaren '80 en in de jaren '90 stond de grensstreek tussen Vlaanderen en Noord-Frankrijk bekend om zijn megadiscotheken die er als paddestoelen uit de grond schoten. Elk weekend trokken Franse en Belgische jongeren massaal naar clubs zoals Lagoa, La Bush, 55 & H2O. Ze gingen er uit de bol op een nieuw muziekgenre gekenmerkt door zware bassen, trage ritmes en veelvuldig gebruik van samples: new beat. Jean-François Samyn, wiens vader Roger de platenwinkel Disco King uitbaatte in Moeskroen, was die evolutie niet ontgaan. Halfweg jaren '80 rondde Jean-François zijn legerdienst af en hielp hij zijn vader tijdens het weekend in de winkel. Disco King was ontstaan begin jaren '80 en verkocht in die periode vooral soul, disco en funk. Toen België massaal viel voor de new beat, wist Jean-François zijn vader te overtuigen om ook deze nieuwe muziek in de shop te verkopen. Om klanten naar de winkel te lokken, begon hij de discotheken in de buurt te frequenteren. 

Acid Story 

Jean-François: “In de clubs ontmoette ik dj's zoals Patrick Cools (Raffels), Olivier Pieters (Boccaccio Life), Jan Vanneste (55 & On the Beach). Ik sprak hen aan en probeerde hen naar onze shop te lokken. Ik wou een buzz creëren onder de dj's zodat onze winkel meer en meer over de tongen zou gaan. Beetje bij beetje begon dat te lukken. De laatste twee jaren van de jaren '80 boomde de winkel enorm. Op zaterdag draaiden we meer omzet dan alle overige dagen van de week samen. Een sleutel release die daar ongetwijfeld heeft toe bijgedragen, was Dr. Phibes 'Acid Story' in 1988. In de toenmalige new beat scene werd het één van de meest gespeelde hits naast de 'Sound of C' van de Confetti's en Amnesia's 'Ibiza', het dansvloerbommetje van onze concurrent Discosmash. We hebben een groep opgericht rond Dr. Phibes en zijn een tournee langs de discotheken begonnen. Voor onze producties werkten we samen met Bruno Sanchioni die later ook een hand had in 'Age of love’ en 'Seven days in one week’. Wij beluisterden de releases die op de markt kwamen en zetten Bruno aan het werk om gelijkaardige platen te maken. We hadden synths & samplers. Aangezien we zelf geen vocals hadden, sampleden we de vocals van de Amerikaanse platen die we importeerden.”

Made in Belgium

Intussen vonden steeds meer klanten hun weg naar de winkel en ging Jeff op zoek naar een groter pand.

Jean-François: “Mijn vader accepteerde mijn voorstel om in 1990 te verhuizen naar een grotere locatie – Rue du Christ 101 - en luisterposten te voorzien in de shop. We werkten samen met Music Man, BCM & USA Import Rijsel & Antwerpen. We bestelden samen importplaten om betere prijzen te krijgen bij onze distributeur 'Watts Music' in New York en kregen elke week 4 tot 5 dozen toegestuurd. We bestelden op maandag en gingen de dozen ophalen in Zaventem op woensdag. Op die manier konden wij al releases aanbieden die andere shops pas weken of maanden later in de rekken hadden. Dat was een deel van ons succes; daarnaast speelde onze geografische ligging op de grens van Vlaanderen en Frankrijk in ons voordeel. In het weekend gingen veel Franse jongeren uit in de Belgische discotheken. De muziek die ze daar hoorden wilden ze ook in België kopen, 'made in Belgium' was toen echt een troef. De klanten kwamen van ver: sommigen kwamen maandelijks uit Parijs om platen te kopen. Ik had zelfs een klant in Milaan die ik regelmatig platen opstuurde. Het was een fascinerende periode. Zo gingen de jaren voorbij. Het hoogtepunt van onze winkel was rond 1995-1996."

Cactus Rhythm

Intussen bleef Diki Records ook eigen producties uitbrengen. Dankzij deze releases bleef de winkel groeien en werd het merk bekender bij een groot publiek.

Jean-François: “Wij hebben ons nooit vastgepind op één stijl, we pasten ons altijd aan aan wat er op dat moment populair was. Als trance hot was, maakten we trance platen. Een paar jaar later konden we evengoed een ghetto dance plaat releasen van dj Deeon of een rauwe Robert Armani. We hadden een studio boven de shop. Dikwijls speelden we een ruwe versie - in die periode meestal een cassette of DAT – van een track die nog niet helemaal af was in de shop en we wisten meteen of het iets zou worden. Op een dag heb ik samen met Emmanuel Top in de studio 'Cactus rhythm' gemaakt. We hadden Joey Beltrams 'Mentasm' achterstevoren afgespeeld en er de melodie van ‘Cactus rhythm’ op gebaseerd. Net zoals in de hiphop, wordt er in elektronische muziek heel wat gesampled. Armando's '100% of disin’ you' was één van mijn favoriete platen van dat moment, die hebben we ook gesampled en gebruikt in Cactus Rhythm. Toen we de tape van 'Cactus rhythm' afspeelden in de shop, wou iedereen hem hebben. We wisten direct dat het een hit zou worden.”  

Vinyl First

Jean-François: “Vandaag wordt een nieuwe release op 300 exemplaren geperst, begin jaren '90 begonnen we met een eerste persing van 3000 exemplaren. Toen we op een avond 3000 vinyls gingen ophalen bij Disco-Press in Herk-de-Stad , belde mijn vader om te zeggen dat ze reeds verkocht waren en dat hij al een nieuwe bestelling geplaatst had. Dat kan je je vandaag niet voorstellen. Niet enkel dj's kochten vinyl, iedere muziekliefhebber kocht toen platen. Dat was eigen aan die periode: alle elektronische muziek 'made in Belgium' kwam eerst uit op vinyl en pas daarna werden deze tracks opgenomen op compilaties zoals Teknoville, Serious Beats of Solid Sounds. Als je de nieuwste releases wou, moest je vinyl kopen. Tot platenmaatschappijen compilaties begonnen uit te brengen met exclusieve tracks die nog niet op vinyl gereleased waren. Zo werden de mensen beetje bij beetje aangezet om cd's te kopen in plaats van vinyl en op termijn werd de vinylverkoop gekannibaliseerd.”

Vinylium

Jean-François: “Mijn vader had bij z’n overlijden in 2000 van één ding spijt: hij was nooit een eigen perserij begonnen.Ik nam alles (het label, de shop, de catalogus) over en merkte dat vinylverkoop lichtjes begon te dalen door de opkomst van het internet en de cd-spelers in dj-booths. Desondanks maakte ik me sterk dat vinyl altijd zou blijven bestaan en samen met een partner investeerde ik in de droom van m’n vader: een eigen perserij. Het was een gigantische inspanning om de vergunningen te krijgen en de fabriek van nul af aan op te bouwen. Maar net voor de opstart ben ik zwaar ziek geworden. Volgens de dokters had ik niet lang meer te leven. Onze droom viel in duigen en we hebben alles weer verkocht. Na een behandeling van een jaar ging m’n gezondheid er terug op vooruit. Het was een moeilijke periode, maar het geluk kwam uit onverwachte hoek. MPO, een Frans bedrijf met een grote perserij, benaderde me met de vraag of ik hen wou vertegenwoordigen op de vinylmarkt in de Benelux. Ik fungeer als tussenpersoon tussen de klanten en de perserij. Ik neem de bestellingen op, controleer of alle onderdelen aanwezig zijn (artwork, info, serienummers, etc) en stuur alles door naar MPO. Vervolgens wordt alles geproduceerd en rechtstreeks naar de klant verzonden.”

Heb je nog toekomstplannen met Diki Records?

Jean-François: 'Soms droom ik ervan om terug een muziekwinkel en een nieuwe vinyl perserij te beginnen of opnieuw muziek te maken. In juni vorig jaar heb ik de Diki-catalogus verkocht. Ik onderhoud goede contacten met de koper en we bestuderen momenteel de mogelijkheid om het label te herlanceren en iets te doen met de ongeveer 300 titels die het label heeft uitgebracht. Op retro evenementen en op de radio hoor ik nog regelmatig één van onze platen passeren. Als ik Nina Kraviz of Richie Hawtin 'Spokesman – Acid creak' hoor spelen, denk ik dat het zeker nog kan. Het doet deugd te weten dat onze muziek nog steeds een inspiratiebron is.”

“Maar ik ben me er ook van bewust dat anno 2018 het landschap veranderd is. Ik ga niet veel meer op stap en ben minder op de hoogte van wat er leeft in de clubs. Ik beschik wel nog over beide oren en ik weet hoe een goede plaat klinkt. Als ik de stap zet, moet ik zo goed als van nul beginnen. Jongeren vandaag kennen misschien een aantal platen van ons label maar ik denk niet ze Diki Records als label nog kennen. Ik zou moeten beginnen met nieuwe remixes van de bekendste nummers om in een latere fase met nieuwe releases te komen. In mijn huidige job bij Vinylium zie ik dat het vandaag niet evident is om vinyl vlot te verkopen. Er komen te veel platen uit, meer dan tijdens de gouden jaren '90. Tegenwoordig mag je al blij zijn als je oplage van 300 of 500 exemplaren uitverkoopt. Maar ik heb de indruk dat er iets gaat gebeuren met de nieuwe generatie die het vinyl niet kende. Dus wie weet.”

(Picture: Rue du Christ 101 - (c) Fotopia)

Disco King

Rue du Christ 56
7700 Mouscron
uitbater: Roger Samyn
°begin jaren 80
+89-90 → verhuis naar Rue du Christ 101
genres: voornamelijk soul, disco, funk & begin van New Beat
+-5.000 platen in stock

Diki Records

Rue du Christ 101
7700 Mouscron 
uitbater: Jean-François Samyn aka Jeff
°1989/90
2007 –> verhuis naar Drève Gustave Fache 4, 7700 Mouscron (onderdeel Vinylium perserij)
+2010 wegens gezondheidsredenen
genres: techno, dance, house, trance, electronic music
+-15.000 platen in stock


Text: Jacques De Grootte