De geschiedenis van Music Man (Gent): Often Imitated, Never Duplicated (deel 3/3)

Share

Red Bull Belgium: The Vinyl Frontier graaft diep in de rijke geschiedenis van de Belgische platenwinkels. Aan de hand van interviews met protagonisten, foto’s van lang vergeten panden en grappige anekdotes trachten we zoveel jaar na datum een beeld te scheppen van een aantal iconische shops. Beginnen doen we in Gent, bij Music Man.

Music Man was eind jaren 80 en in de jaren 90-2000 voor de muziekwinkels wat Boccaccio was voor het Belgische clublandschap: een instituut ver bekend buiten de landsgrenzen. Net zoals Rome niet op één dag werd gebouwd, bereikte Music Man zijn legendarische status ook niet in sneltempo, het verhaal achter de shop gaat terug tot midden jaren '60. Om de geschiedenis van de winkel te reconstrueren legden we ons oor te luisteren bij een aantal muziekliefhebbers die er een deel van hun leven sleten : Hessel Tieter (gerant 1970-1980/eigenaar 1980-2005); Jim Seynaeve (zaakvoerder 1995-2001), David 'Benoelie' Fouquaert (verkoper 1992-1999), Yves 'Biens' Boone (verkoper 1994-2009), Yves 'Spacid' Debouvry (verkoper 2001-2007); Stijn 'Neon' D'hont (verkoper 2002-2008).

(Foto van het pand vandaag, met de originele sticker)

Intussen werd een groot pand aan de overkant verbouwd om er een music store anno 2000 van te maken. Jim ging praten met een architect gespecialiseerd in industriële gebouwen en trok een student aan om onderzoek te voeren naar de wensen van de klant qua service & support. Vervolgens werd de winkel ingericht volgens de resultaten van dat onderzoek. Er werd een state-of-the-art geluidsinstallatie neergepoot van Stage Accompany en de 'red room' en de 'blue room' werden opgebouwd volgens het box-in-box principe. De winkel werd ingericht in functie van de klant en de vinylverkoop. In dezelfde periode werden ook filialen geopend in Oostende en Brussel. Tegelijkertijd werd Nicolas Gerard aangetrokken om de administratie en boekhouding op de sporen te krijgen.

Met de verhuis naar het nieuwe gebouw lanceerde Jim ook een marketingcampagne. Het logo met de bolletjes werd geïntroduceerd en Benoelie kwam met de slogan 'often imitated, never duplicated' op de proppen. Daarvoor had hij zich geïnspireerd op een subtitle van een van Lil Louis eerste releases: The Original Video Clash uit 1988.

Er werd toen ook actief promo gevoerd: tijdens de weekends schuimden de verkopers de cafés en clubs af om promopakketjes af te geven aan de dj's: slipmats, stickers en een bon voor 10% korting. Daarnaast introduceerde Jim ook een stocksysteem en een intern netwerk:

Jim: 'Tot dan werd niks ingevoerd in computers. Dat werd onhoudbaar, we telden 76 subgenres, alles moest dringend gecatalogeerd worden. Dat betekende dat er administratieve rompslomp bijkwam voor de verkopers: ze moesten nu ook de artiest, titel, genre & aantal exemplaren ingeven in het stocksysteem. Aanvankelijk stonden ze er niet voor te springen maar ze begrepen ook wel dat het noodzakelijk was. In the end denk ik dat de professionalisering geslaagd was. We bleven ons rock'n'roll kantje behouden: er werd gerookt en gedronken in de winkel en we dansten regelmatig op de toog. Het was dikwijls feest in de winkel. Op donderdag waren we in theorie open tot 20u, in de praktijk gingen de deuren pas dicht om 22u. Tijdens de hoogdagen draaiden we op een donderdag tot 10.000€ omzet. Duizend platen verkopen op een dag, niet slecht toch. Op zo'n dag trakteerde ik op eten. En geloof me, we zijn dikwijls gaan eten!'

Hessel: 'Music Man draaide een enorme omzet, wekelijks gingen er 10.000 vinyls over de toonbank; evenveel als alle andere winkels in België samen. We hadden specialisten in elk genre. In combinatie met de internationale contacten die we via NEWS hadden uitgebouwd, zorgde dat ervoor dat we een sterke en unieke positie bekleedden. In naam van NEWS en ook Music Man bezocht ik elk jaar Midem (de jaarlijkse bijeenkomst van de muziekindustrie in Cannes) om mijn netwerk uit te bouwen. Daardoor hadden we met de shop altijd een voorsprong; zowel in de tijd als qua prijzen: ik kocht 10-15% goedkoper aan dan andere winkels. Dat liet toe om te experimenteren met nieuwe genres: we deden try-outs en onderhandelden retoursrechten: de mogelijkheid om niet verkochte platen na x aantal tijd terug te sturen naar de distributeur. Alleen werd dat niet altijd goed opgevolgd; dan heb je een verliespost.'

Hessel: 'Wat Music Man ook uniek maakte, was de uitgebreide backcataloog. Als je een klassieker zocht in house of techno, konden we die leveren. Dat was een gevolg van onze shipmentpolitiek. Als je als Belgische winkel enkel nieuwigheden bestelt in de Verenigde Staten, betaal je evenveel voor de verzending als de waarde van je platen. We streefden naar 100 kg platen per verzending dus voegden we extra titels toe om onze backcataloog te spijzen.'

Biens: 'Als aankoper van Music Man had ik eerste keus bij de distributeurs. Tussen de shops was er een gevecht om als eerste de nieuwe imports aan te kopen. Music Man was veruit de grootste afnemer; de andere shops hielden me in de gaten om te zien hoeveel exemplaren van een bepaalde release ik afnam – soms per 100. Vaak zette ik hen op een verkeerd been. Toen bijvoorbeeld Moodymann – Shades of Jae uitkwam, hoorde niemand het potentieel ervan. Ik veinsde geen interesse maar bestelde 100 exemplaren zonder dat de andere aankopers het wisten. Als ik een slechte release hoorde, riep ik '100' maar schreef ik '0' op de bestelbon. En de andere aankopers die slechte plaat maar bestellen (lacht). Het was een spel, een vorm van pokeren, een heel leuke periode. Voor het internet tijdperk gebeurden de bestellingen ook via de telefoon. Uren spendeerden we wekelijks aan de telefoon om nieuwe releases te beluisteren en in te kopen.' 

Flyertoog

Music Man verkocht niet enkel muziek, het was ook een ontmoetingsplek. Vandaag gebeurt de promotie vooral via internet, toen vervulde de platenwinkel ook een sociale rol:

Spacid: 'Elke party promotor kwam op donderdag naar de winkel. Naast de vinylafdeling was de flyer toog het kloppend hart van de shop. In de platenwinkel werd een feest gemaakt of afgebroken. De promotoren wisten dat ook, ze kwamen langs om te praten, dj's te ontmoeten en reclame te maken voor hun feesten. Professionele djs spendeerden vlot 4 uur of langer in onze winkel. Er werden boekingen gemaakt, als nieuwe dj kon je er maar beter aanwezig zijn en contacten leggen met promotors. Wij konden goeie klanten een duwtje in de rug geven door hen goeie platen geven en hen voor te stellen aan promotoren. Van sommige releases kregen we maximum 10 exemplaren binnen en dan was het soms vechten om die te hebben. Wij maakten niet alleen de hits, ook de dj's. Je kan je voorstellen dat er wat afgeslijmd werd.'


Beatport, CDJ's & webshops

In 2001 keek Jim tevreden terug op wat hij gerealiseerd had: hij had de schulden afgebouwd; de shop was geprofessionaliseerd en draaide goed. Het was tijd om een nieuwe professionele uitdaging aan te gaan en hij vertrok. Nicolas Gerard nam het beheer over. Hij leidde de shop heel servicegericht maar het ontbrak aan visie. Intussen nam de concurrentie van webshops, downloads, CDJ's en piraterij toe en dat begon door te wegen op de verkoopcijfers.

Biens: 'Nicolas & Jim waren een gouden duo: ze hebben orde geschapen in de chaos die Music Man was. Nicolas was een goede boekhouder maar hij kende niks van muziek en miste lange termijnvisie. Het was een verwarrende periode waarin de muziekwereld door elkaar werd geschud. Alle input moest van ons komen maar na een tijd geloofde hij ons niet meer. Op een bepaald moment moest ik hem altijd tegenspreken, op den duur nam hij beslissingen zonder iets te vragen. Zo ben ik pas achteraf op de hoogte gebracht dat Music Mania bij hun doorstart had voorgesteld om de handen in elkaar te slaan. Nicolas heeft geweigerd. Was hij maar ingegaan op hun voorstel, dan bestonden we vandaag nog. Toen ik dat te weten kwam, ben ik vertrokken.'

Spacid: 'Ik vond het frustrerend dat we met de internet boom niet geïnvesteerd hebben in een volwaardige webshop. Klanten konden wel tracks online beluisteren en bestellen maar moesten de platen nog fysiek komen ophalen in de shop. Ik denk dat we daar de kans hebben laten liggen om een webshop uit te bouwen zoals Decks of Juno. We genoten internationale bekendheid, in elk land waren er bekende dj's die bij ons kwamen shoppen en die we konden inzetten als ambassadeurs.'

Neon: Terwijl de digitalisering vooral de red room trof, heeft de blue room veel klanten verloren aan de webshops. De vinylfreaks gingen massaal shoppen bij Decks of Juno. Vooral Decks was een gamechanger. Minimal – met de Berlin sound als genre op zich- was toen hot; Decks had als eerste de nieuwste releases. Bovendien konden ze door hun enorme afzetmarkt goedkopere prijzen bieden en leverden ze aan huis. Daar konden wij niet tegen op boksen. In de red room kwam de terugslag iets later. Aanvankelijk bleven de mainstream dj's komen; tot zij overschakelden op platforms zoals iTunes & Beatport.

Na het zoveelste faillissement van Music Man en een periode van meningsverschillen met Nicolas, moest Hessel in 2005 vertrekken.

Hessel: 'Het enige wat ik over die periode kwijt wil is dat ik me bedrogen en gedesillusioneerd voelde. Ondanks de digitalisering en piraterij steeg de winkelomzet in 2005. Toch ging de winkel failliet en werd het overgenomen voor een appel en een ei. Toen ik moest opstappen, nam ik ook mijn contacten bij importeurs en labels mee. Ik had bijvoorbeeld de US imports altijd zelf gedaan, toen ik vertrok werd de winkel afhankelijk van andere importeurs. Zo verkleinde het aanbod en had Music Man geen meerwaarde meer ten opzichte van de andere winkels'.

In de zomer van 2009 verhuisde de winkel naar een kleiner pand op nummer 76 maar in december 2009 gingen de deuren van Music Man definitief dicht.

Jim: 'Ex-klanten vertelden me dat na 2001 de spirit weg was en de winkel te braaf werd. De nadruk verschoof richting cd-verkoop, tegelijkertijd was er de enorme concurrentie van internet & piraterij. Ik heb altijd tegen Nicolas gezegd dat hij me moest contacteren als het moeilijk werd en dat ik eventueel bereid was de shop terug over te nemen. Ik vond het dan ook pijnlijk toen ik een telefoontje kreeg met de boodschap dat het gedaan was met Music Man. Ik ben niet de enige die daar hartzeer van had. Soit, gedane zaken nemen geen keer.'

Stijn: 'De laatste jaren waren een heel moeilijke periode voor Nicolas. Hij heeft zijn hart en ziel in de shop gestoken maar het was een oorlog die hij niet kon winnen. Music Man is altijd een dance store geweest voor dj's, zijn er vandaag nog zo'n winkels die overleven? De vinylshops die er nu nog zijn, richten zich op de collector markt. Biens heeft nog geprobeerd om de collectors aan te trekken door albums aan te bieden maar Music Man is nooit zo 'n vinylshop geweest.' 


Vandaag is het pand aan de Steendam 72 een naaiwinkel:

Music Man timeline:

°1965, eigenaar Paul Bresou
De eerste Music Man winkel was in de Volderstraat (1965-1970).

*1970: shop verhuist naar Jan Breydelstraat 18 en opening 2 extra filialen: één in de Langestraat in Ledeberg & één in de Bagattenstraat 197.

*1980: de winkel in Ledeberg sluit de deuren. De shop in de Bagattenstraat wordt overgelaten aan gerant Jan Van Regenmortel die het omdoopt tot Music Mania. Hessel Tieter neemt de winkel in de Jan Breydelstraat over.

*1984: verhuis naar Steendam 72;

*begin jaren '90: opening filiaal in Aalst;

*1992: verhuis naar Steendam 83 & oprichting NEWS;

*1995: Jim Seynaeve wordt aangetrokken als zaakvoerder;

*1997: verhuis naar vernieuwd pand Steendam 72;

*2001: Jim Seynaeve vertrekt;Nicolas Gerard wordt zaakvoerder;

*begin jaren 2000: opening filialen in Brussel & Oostende;

*2005: Hessel Tieter moet vertrekken; Nicolas Gerard wordt eigenaar;

*januari 2008: sluiting filialen Music Man Oostende & Brussel;

*zomer/najaar 2009: winkel verhuist naar kleiner pand in Steendam 76;

*december 2009: winkel sluit definitief de deuren.

Aantal platen in stock:
Afhankelijk van het moment: : 10.000-15.000 stuks tot 50.000 à 100.000 exemplaren

Genres:
Meer dan76 subgenres van underground tot commercieel waaronder Chicago house, New York house, new beat, techno, Ninja Tune, triphop, Mo Wax, jungle, drum'n'bass, garage, trance, dance, etc etc..

Tekst: Jacques De Grootte - Foto's: Fotopia

Met dank voor hun bereidwillige medewerking:

David 'Benoelie' Fouquaert (verkoper 1992-1999): oprichter & opleider DJ school, DJ bij Mo & Benoelie/The Glimmers;

Hessel Tieter (eigenaar & zaakvoerder 1980-2005); database manager entertainment bij Media Markt;

Jim Seynaeve (zaakvoerder1995-2001); coördinator Brussels Philarmonic;

Yves 'Biens' Boone (verkoper 1994-2009); kok bij de Roos, Gent,

Yves 'Spacid' Debouvry (verkoper 2001-2007); programmator bij Nasty Monday (o.a. Kozzmozz; Retro/Future Acid; festivals (Voltage/Cirque Magique, stage TML); DJ

Stijn 'Neon' D'hont (verkoper 2004-2008); DJ & muziek coördinator DJ Matic & Topradio;