De geschiedenis van Music Man (Gent): professionalisering (deel 2/3)

Share

Red Bull Belgium: The Vinyl Frontier graaft diep in de rijke geschiedenis van de Belgische platenwinkels. Aan de hand van interviews met protagonisten, foto’s van lang vergeten panden en grappige anekdotes trachten we zoveel jaar na datum een beeld te scheppen van een aantal iconische shops. Beginnen doen we in Gent, bij Music Man.

Music Man was eind jaren 80 en in de jaren 90-2000 voor de muziekwinkels wat Boccaccio was voor het Belgische clublandschap: een instituut ver bekend buiten de landsgrenzen. Net zoals Rome niet op één dag werd gebouwd, bereikte Music Man zijn legendarische status ook niet in sneltempo, het verhaal achter de shop gaat terug tot midden jaren '60. Om de geschiedenis van de winkel te reconstrueren legden we ons oor te luisteren bij een aantal muziekliefhebbers die er een deel van hun leven sleten : Hessel Tieter (gerant 1970-1980/eigenaar 1980-2005); Jim Seynaeve (zaakvoerder 1995-2001), David 'Benoelie' Fouquaert (verkoper 1992-1999), Yves 'Biens' Boone (verkoper 1994-2009), Yves 'Spacid' Debouvry (verkoper 2001-2007); Stijn 'Neon' D'hont (verkoper 2002-2008).


Grote kuis

De winkel draaide goed maar stilaan drong de nood aan professionalisering zich op. In 1993 verhuisde de winkel naar de overkant en rond 1995 werd Jim Seynaeve aangetrokken als zaakvoerder van de shop.

Jim: 'Mijn eerste job was om de boel op te kuisen, letterlijk. Er was toen een stock van 50.000 à 100.000 platen, voornamelijk dance. Hessel spaarde alles onder het motto 'het komt nog terug'. Ik trof er eveneens paletten aan met smart drinks & dozen vol documenten. Prioriteit nummer één was alles wat we niet meer nodig hadden in een container te gooien. Er werkte toen een vaste ploeg van zes mensen in de shop onder leiding van Hessel. Hij werkte overdag op de A&R-afdeling van News en kwam 's avonds langs in de winkel. Hij had een encyclopedische muziekkennis, hij stelde samen met Jan Vanneste compilaties samen zoals Dance Train & Serious Beats. Die verkochten vlot 50.000 exemplaren, dat is vandaag ondenkbaar.'

'Maar de core business van de shop was vinyl. Ik probeerde de stock in de winkel te beperken tot 10.000 à 15.000 platen. Via onze verkoop maakten wij de hits. De white labels/bootlegs kwamen binnen op dinsdag of woensdag, sommige ervan tipten we bij Stefaan (Vandenberghe, A&R bij NEWS), zodat hij ze zou tekenen bij NEWS. Op donderdag schoven de klanten aan om de laatste platen te kopen. Een aantal vaste klanten lieten we een half uur vroeger binnen. Wij vonden dat toen normaal maar achteraf gezien was dat een uitzonderlijke periode. Ons vast dj cliënteel bestond toen bijvoorbeeld uit Rudy Victor Ackaert & Chantal Pattyn die Teknoville samenstelden op Studio Brussel, toen nog een rockbastion. In het pre internet tijdperk kwamen zij hun muziek en informatie bij ons halen. Jan Van Biesen kwam ook wekelijks langs, alsook de broers Dewaele, veel resident dj's van de toenmalige clubs, de Bonzai ploeg, de mensen van Topradio enzovoort.'

Foto: Jim Seynaeve

Pakketjes

Jim: 'Wat doe je als je slechts 10 exemplaren hebt van een bepaalde release, waarvan je weet dat het de volgende dansvloerbom wordt? Eerst en vooral moest ik er voor zorgen dat mijn eigen mensen er niet mee gingen lopen. Ik hanteerde de 20% regel: max 20% was voor m'n verkopers. Wie krijgt de overige 80%? Elke verkoper had zijn vaste klanten en maakte pakketjes voor zijn dj's. Het was een kwestie van vertrouwen, een goede verkoper kent de smaak van zijn klant. En natuurlijk hielden we ook rekening met de omzet die een klant draaide, de winkel moest immers verkopen. Als je een gepassioneerd liefhebber was maar niet veel kocht, dan was het wachten tot de volgende bestelling binnenkwam. Onze corebusiness was dance muziek naar de discotheken brengen. '

Biens: 'Er waren voldoende luisterposten in de winkel. Enkel de bekende dj's mochten platen luisteren door de boxen. Of wij legden de nieuwe releases op en de klanten die hem wilden, moesten roepen. Soms werd de sfeer wat grimmig als er onvoldoende exemplaren waren. Deze manier van werken was commercieel gezien wel een goede zet: vier klanten willen hem en de andere klanten denken 'als zij hem willen, zal het wel goed zijn' terwijl het niet altijd bij hun stijl past. Ik schrok er soms van in welke mate wij als verkoper konden bepalen wat verkocht werd. Veel klanten ons kwamen vragen: 'zou ik die of die release kopen?' Als we het goed vonden zeiden we ja natuurlijk. We zijn wel altijd eerlijk gebleven, als we t niet goed vonden zeiden we het ook. Vandaag is die filter weg, veel mensen verdwalen in het aanbod.'

Spacid: 'Cruciaal waren de pakketjes die we samenstelden op maat van onze vaste klanten. Wekelijks selecteerden wij uit een import van 300 platen 120 à 200 releases. Per vaste dj maakten we een pakketje afhankelijk van zijn smaak. Elke verkoper kneedde op die manier zijn dj's. We maakten de hits. Wij tipten hen specifieke nummers, bijvoorbeeld 'die track op de achterkant wordt een bom'. De klanten vertrouwden ons. Sommige dj's kochten wekelijks het volledige pakketje dat we voor hen hadden samengesteld. Die preselectie bestaat vandaag niet meer.'

Foto: Spacid (credit: Fotopia)

Jim: 'Soms was er sprake van onderlinge concurrentie tussen de winkel en NEWS. De verkopers & ik waren allemaal muziekliefhebbers in hart en nieren en voelden aan of iets al dan niet een hit zou worden. Internet was nog niet doorgebroken, we luisterden naar Pete Tong op de BBC en waren goed op de hoogte van de nieuwe releases. Regelmatig discussieerden we met NEWS over platen die we niet of te laat in de shop kregen. We kenden onze klanten en we wisten welke platen pasten bij welke dj.'

Biens: 'Hessel volgde wekelijks nauwgezet de aan- en verkoop op. Als er van een bepaalde plaat niet veel exemplaren verkocht waren, moesten we ons verantwoorden. Soms heeft een plaat tijd nodig om te groeien. Week na week moesten we ons bewijzen.'

In de loop van de jaren 90 slaagde Music Man erin een sterk profiel op te bouwen, zowel nationaal als internationaal. Vanuit alle hoeken van België kwamen dj's shoppen in Gent. Internationale dj's die België of de buurlanden aandeden, kwamen langs. Sommigen kwamen zelfs een paar dagen vroeger naar België om te shoppen. Green Velvet bijvoorbeeld was er kind aan huis.

Spacid: 'Net zoals de Fuse een wall of fame had, hadden wij er ook één. Een voorbeeld: Adam X die samen met Frankie Bones 'Sonic Groove' (de eerste all techno shop in USA) uitbaatte in New York, kwam twee dagen shoppen bij ons en stuurde dozen platen op naar New York. Ook voor de internationale dj's maakten we op voorhand pakketjes.'

The blue room & the red room

In de pioniersjaren werd alles ondergebracht onder de noemer 'dance' of 'new beat', maar op een bepaald moment werd het moeilijk om alle genres en subgenres in één room te verkopen. Het overzicht was zoek en de smaak van de klanten liep te ver uiteen. Eén klant wilde trance, een andere klant electro, nog één wou jungle en dat botste soms. Iemand die Tiësto platen zoekt, vergt een andere aanpak dan iemand die kippevel krijgt van duistere electro.

Naast de cd-afdeling werden twee ruimtes ingericht met uitsluitend vinyl: de blue room & de red room die de ruggengraat van de shop vormden. Elke verkoper specialiseerde zich in een aantal subgenres. Terwijl in de red room vooral de commerciële releases te vinden waren, was de blue room de plek for all things underground: house, techno, drum'n'bass & jungle. Quinten & David 'Benoelie' Fouquaert zwaaiden er de plak. Twee ruimtes, twee verschillende doelgroepen. Hoewel..

Stijn: 'Er werd toen nog meer in hokjes gedacht. Als klant van de blue room was het 'not done' om ook platen te kopen in de red room. Ik herinner me heel wat bekende dj's die toen achteraan platen kwamen vragen om toch maar niet gezien te worden in de red room'.

Text: Jacques De Groote - Pictures: Fotopia

In deel 3 (coming up soon) lees je meer over het ontstaan van de slogan ‘Often Imitated, Never Duplicated’, het belang van de flyertoog en het woelig einde van Music Man.

Deel 1 vind je hier.