Het verhaal van BCM Records: de Mechelse jaren '90

Share

Red Bull Belgium: The Vinyl Frontier graaft diep in de rijke geschiedenis van de Belgische platenwinkels. Aan de hand van interviews met protagonisten, foto’s van lang vergeten panden en grappige anekdotes trachten we zoveel jaar na datum een beeld te scheppen van een aantal ter ziele gegane iconische shops.

Wie Mechelen zegt, zegt BCM. De platenwinkel was een instituut voor de inwoners van de Antwerpse provinciestad en ver daarbuiten. Ook Brusselse dj's kwamen er zich gulzig bevoorraden, wat BCM inspireerde om in 1997 ook in onze hoofdstad een filiaal te openen. Drijvende kracht achter beide winkels was Marc Van Campenhout, beter bekend als Zzino. Hij beheerde ook een aantal labels met releases van artiesten zoals Felix Da Housecat, Dave Clarke en Space Dj's. Marc neemt ons mee in de geschiedenis van BCM en vertelt openhartig over cashflow problemen in de muziekindustrie, de relevantie van sociale media en het belang van je eigen weg te volgen.

Marc: “Ik heb de knepen van het vak geleerd in platenzaak Wif in de Onze-Lieve-Vrouwstraat in Mechelen. Ik was er vaste klant en op een dag vroeg de baas om bij te springen op vrijdag en zaterdag. Een wereld ging voor me open: ik mocht mee platen kiezen in de groothandels en ik leerde de dj's kennen die speelden in de clubs uit de streek : Carré in Willebroek, Rio in Sint-Katelijne-Waver, Illusion en La Rocca in Lier. Het was halfweg de jaren '80: de periode dat de eigenaar van de club met zijn dj meekwam naar de shop en de platen betaalde. De club bezat toen een platencollectie, niet de dj. Ik draaide zelf ook, voornamelijk in danscafés en op kleine fuiven. Af en toe mocht ik iemand gaan vervangen in Illusion. Intussen begon ik ook muziek te maken. Mijn eerste release onder het 'Never Mind' alter ego verscheen in 1991 op 'Pure Dance', een label van Wif.”  

Beste platenzaak volgens Out Soon

Marc: “Tijdens mijn verplichte legerdienst had ik tijd om na te denken welke richting ik professioneel wilde uitgaan. Een voltijdse job bij Wif was geen optie, maar intussen rijpte het idee om zelf een platenzaak te starten. Ik verzamelde mijn spaarcenten en ging op zoek naar een geschikt pand. In alle stilte, want ik werkte in het weekend nog bij Wif. In 1994 heb ik dan mijn eigen platenwinkel geopend: Belgian Club Music of kortweg BCM Records. Een groot deel van mijn klantenbestand dat ik bij Wif had opgebouwd, nam ik mee. Nu was het aan mij om te bewijzen dat ik het even goed of beter kon. Ik draaide minder volume maar ik spaarde kosten noch moeite om de nieuwste releases te kunnen aanbieden. Ik importeerde platen uit de Verenigde Staten samen met Diki Records. In eigen land ging ik wekelijks langs bij distributeurs NEWS, PIAS en Lowlands. Verder ging ik elke week platen halen bij Rhythm Import, een grote distributeur in Amsterdam. Het was de periode dat de Hollandse sound populair was met artiesten zoals Olav Basoski en het Work label. Via de reguliere kanalen kwamen die releases pas twee weken later binnen, maar door zelf naar Nederland te rijden kon ik ze de dag erna aan mijn klanten aanbieden. Eenmaal per maand pendelde ik naar Frankfurt waar drie grote distributeurs gevestigd waren. Ik reed op woensdag; op donderdag lagen de nieuwe Duitse releases in mijn rekken. Die snelheid en service maakten mijn winkel in geen tijd populair. Een jaar na opening werd BCM in het tijdschrift Out Soon verkozen tot beste platenzaak, voor gevestigde waarden zoals Music Man & USA Import. Twee jaar lang voerde BCM de lijst aan, daarna eindigden we een aantal jaren op plaats 2 en 3. Dat gaf me enorm veel voldoening. Ik kon rekenen op een aantal goede verkopers: zo was er Regis de Waey die later naar NEWS verhuisde; er was Tomaz die nadien bij Switch op Studio Brussel aan de slag ging & Deg die nu nog steeds resident is in de legendarische Fuse club. De nadruk lag op underground house en techno maar we verkochten ook commerciële dance en progressive. Ik denk dat die verscheidenheid aan genres een belangrijke troef vormde voor de winkel en een aantrekkingskracht uitoefende op dj's van diverse pluimage. Een dj zoals Marko van La Rocca was een belangrijke ambassadeur voor mijn shop. Hij genoot een zeker privilege bij mij. Als ik slechts één exemplaar van een nieuwe dansvloerbom in stock had, gaf ik hem liever aan Marko dan voor mezelf te houden. Uiteindelijk kwam dat mijn winkel ten goede: iedereen wou weten waar hij die plaat gekocht had en kwam bij BCM terecht.”

In 1997 opende je een filiaal in Brussel, hoe kwam je in de hoofdstad terecht?

Marc: “Een deel van mijn klanten kwam uit Brussel. Regelmatig stond er tien man uit Brussel voor de winkel te wachten tot ik de deuren opende. Het waren vooral mensen uit de Brusselse underground techno scene: de Brussels Woofer Posse (BWP) waartoe onder andere Deg, Seal Phüric, Acid Kirk, D-Jack en Mike DMA behoorden. In dezelfde periode kreeg ik de vraag van de Gentse platenmaatschappij Big Time International of ik voor hen een techno label wou runnen. In 1993 ben ik aan de slag gegaan als A&R (Artist & Repertoire, de afdeling die op zoek gaat naar nieuw talent, red.) van Re-load Records. Na een aantal releases van mezelf, Drax en andere minder bekende artiesten, tekende ik in 1994 Aphroheads aka Felix Da Housecats 'In the dark we live'. Ik had de plaat meegebracht uit Amsterdam, in België was ze nog niet verkrijgbaar. Ik heb ze gelicentieerd voor de Europese markt en ik had mijn eerste underground hit te pakken. Ik maakte er een gewoonte van als ik een plaat tekende, om er een eigen remix aan toe te voegen. Zo kreeg je op de Re-load versie meer waar voor je geld dan op de originele release. Zo bouwde Re-load een goede reputatie uit. Voor de volgende releases wist ik Dave Clarke te strikken. Toen we Red 1, Red 2 en in 1995 Red 3 uitbrachten, was Re-load pas goed internationaal gelanceerd. Tussen deze grote kleppers paste ik minder bekende artiesten in: zo is één van de eerste platen van Adam Beyer op Re-load uitgekomen onder het 'Mould Impressions' alias. Ook de platen van de Brusselse underground producers zoals Acid Kirk, Deg & Seal Phuric bracht ik uit. Op die manier kregen ook hun releases de aandacht die ze verdienden. Zo hielpen we elkaar vooruit. En ook hier geldt het klassieke verhaal: hoe beter het label liep, hoe beter de winkel draaide en omgekeerd.”

BCM Brussel

Marc: “De Brusselse posse was al een tijd vragende partij voor een filiaal in hun stad. Ik denk dat USA Import in Brussel toen de deuren gesloten had, er was duidelijk een gat in de markt. Uiteindelijk vond ik een geschikt pand in het centrum van Brussel op een steenworp van de Ancienne Belgique. Deg bleek me de geknipte man om in de winkel te staan. Zo gezegd, zo gedaan, in 1997 openden we de deuren in Plattesteen. Het was geen grote shop maar het draaide goed.”

“Intussen was ik een rechtszaak verwikkeld met Big Time International (BTI), mijn vroegere werkgever. Op een mooie dag in 1995 had Dave Clarke gevraagd of ik geïnteresseerd was om zijn debuutalbum 'Archive one' uit te brengen op het Re-load label. Ik had het voorgelegd aan BTI en ze hadden groen licht gegeven. De dag voor Dave naar België kwam om het contract te ondertekenen, meldde BTI dat ze het album afbliezen wegens financiële problemen. Voor mij was de maat vol, ze waren me al heel wat auteursrechten schuldig van vorige releases en nu zetten ze me op deze manier voor schut. Uiteindelijk is het album uitgekomen op de Deconstruction & Bush labels en heb ik distributeur NEWS gecontacteerd om het album te verdelen. Ik heb BTI voor de rechter gedaagd en de rechtszaak gewonnen. BTI werd echter failliet verklaard dus mijn achterstallig geld was ik kwijt.”

Headroom Music

Marc: “In 1998 besloten Bart Grinaert- beter bekend onder zijn alias Housetrap of Sinesweeper, - en ik om onze eigen platenfirma op te richten: 'Headroom Music'. We hadden samen reeds een aantal platen uitgebracht onder onze Accelerator, Viper, Hyper Pearl en The Montini Experience alter ego’s. Met Headroom Music & een resem sublabels legden we ons toe op artiesten zoals Marco Bailey, DJ Rush, Dave Kane, Tom Hades, Redhead, Filterheadz, etc. Maar ook wij ondervonden cashflow problemen. De platen verkochten goed; het probleem is dat het heel lang duurt vooraleer het geld terugstroomt nadat de plaat verkocht is. Als platenlabel ben je afhankelijk van de distributeurs, die op hun beurt moeten wachten tot het geld binnenkomt van de verkoop in de winkels. In afwachting moet het label de artiest een voorschot uitbetalen en alle productiekosten dragen (perserij, artwork, promo). Intussen waren we in de jaren 2000 en gingen er door de digitalisering & piraterij heel wat winkels en distributeurs failliet. Als kleine platenfirma konden we het niet meer bolwerken en legden we de boeken neer.”

Chrome

Marc: “In 2003 heb ik de shop in Mechelen overgelaten aan Franky Jones die het omdoopte tot Entreprise Records. Ik was blij dat ik de shop in goede handen kon overlaten want ik had mijn handen vol met mijn evenementen- en boekingsbureau Chrome enerzijds en mijn dj-carrière anderzijds. Tegelijkertijd was Music Man al een tijd vragende partij om te participeren in de Brusselse BCM winkel. In 2004 heb ik beslist om de winkel in Brussel over te laten aan Music Man. Deg bleef er in de winkel staan. Kort erna heb ik ook Chrome Events en Chrome Bookings stopgezet om me te concentreren op mijn dj-carrière en muziek maken.”


Foto: Marc Van Campenhout - (c) Fotopia

My house is your house

Marc: “Na een aantal jaar aan een verschroeiend tempo geleefd te hebben, was het tijd om het wat kalmer aan te doen. In 2010 ben ik aan de slag gegaan bij een evenementenbureau in Mechelen. Momenteel werk ik er voltijds als verantwoordelijke voor het wagenpark en logistiek. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. In 2014 heb ik het Re-Load label opnieuw gelanceerd met een nieuw logo. Het was niet de bedoeling om de oude releases te herpersen, wel om nieuwe muziek uit te brengen van bevriende artiesten zoals de Portugese Dj Dextro. Zelf duik ik een paar keer per week in de studio, meestal met mijn partner in crime Guss Carver. Eind mei bracht ik een eerste EP uit in een serie van vier. Elke EP bevat vier tracks. Binnenkort kom ik ook met een paar nieuwe tracks op Materia, het label van Marco Bailey, en op Dimension Records. Ik hoop in de toekomst een plaat uit te brengen op een groot label maar ik doe niets overhaast. Ik wil het op mijn manier doen zonder zaken te forceren. Soms kan het heel snel gaan. Zo brachten we met Re-Load vorig jaar net voor het Awakenings festival een pakket remixen uit van de Montini klassieker 'My house is your house'. Ik had ze ter promo opgestuurd naar een paar bekende dj's en in geen tijd stonden ze op nummer 1 van de Beatport charts – categorie hard techno. Adam Beyer opende ermee op Awakenings, Amelie Lens speelde het, Danny Tenaglia speelde een versie enzoverder. Heel leuk om te zien hoe het werkt maar het is niet wat ik ambieer.”

Marc: “Ook als dj ben ik mijn weg aan het zoeken. Door mijn verleden in club Montini zou ik kunnen meedraaien in het retro circuit maar het is niet 100% mijn ding. Ik speel liever nieuwe muziek. Recentelijk draaide ik in een nieuwe club in Reims waarvan ik 'parrain' ben. Wave Club is klein, ik speelde er voor 250 man maar iedereen was mee op mijn muzikale trip. Dat geeft me meer voldoening dan voor 5000 man te spelen en toegevingen te moeten doen. Ik wil geboekt worden omwille van mijn muziek, niet op basis van het aantal likes op sociale media. Ik heb de indruk dat imago en populariteit op sociale media vandaag een heel grote rol spelen, veel meer dan vroeger. Als je niet meedraait in dat circus, val je voor een stuk uit de boot. Maar ik ben ervan overtuigd dat ik er zo ook wel kom.”

BCM Mechelen

Hazestraat 3
2800 Mechelen
Winkel oppervlakte: +-75m2
Genres: House / Techno / Trance / Experimental / Dance / Classics
1994 – 2003
Aantal platen +25000

Foto: huidig pand Hazestraat 3 Mechelen - (c) Fotopia

BCM Brussel

Plattesteen 6
1000 Brussel
Winkel oppervlakte: +-80m2
Genres: House / Techno / Trance / Experimental / Dance / Classics
1997 – 2004
Aantal platen +25000

Foto: huidig pand Plattesteen 6 Brussel - (c) Fotopia

Text: Jacques De Grootte